subida en mi nube

Gwałt na gwałcie

2011-11-23T19:02:00.001+01:00

Mierzi mnie jak czytam o dyrektorce szkoły podstawowej, próbującej ukryć incydent gwałtu, który miał miejsce w jej szkole.

Martwi mnie jak słyszę o 18-latce, która wymyśliła sobie, że będzie sutenerką i sama dowoziła samochodem do klientów 14-letnie dziewczyny.

Nie mam ochoty nawoływać "łolaboga! w jakich to czasach my żyjemy?". Takie incydenty na pewno miały miejsce zawsze. Jednak alarmujące jest to, że dorosła osoba, odpowiedzialna za swoich podopiecznych, sprawująca najwyższą funkcję w szkole może próbować zatuszować, bądź wręcz ignorować istnienie problemu jakim jest gwałt. I to gwałt na 11-latce popełniony przez niespełna 13-letnich kolegów z wyższej klasy. Czy ta dyrektorka postradała zmysły i podstawową umiejętność oceny sytuacji? A może pokutuje u niej stwierdzenie, że "chłopcy muszą się wyżyć?!?" Może należy do tych, co jak zamkną oczy to myślą, że nikt ich nie widzi? Aj! Nie chcę tak myśleć!

W ostatnim "Przekroju" z okropną, aczkolwiek sprzedajną okładką, był artykuł o tzw. gwałtach małżeńskich. Wydaje mi się, że jako społeczeństwo zupełnie za mało zastanawiamy się i przeciwdziałamy fenomenowi gwałtów. Gwałt jest faktem. Gwałty to fakty. To się dzieje i to na wielką skalę. Ludzie ranią, dopuszczają się niebywałego okrucieństwa i psychicznego dręczenia innych ludzi, a nasze autorytety nie mają ochoty się tym zająć.

Niewiele kobiet ma na tyle odwagi, poczucia krzywdy czy choćby złości i niesprawiedliwości, aby zgłosić gwałt na policję. A co dopiero z kobietami gwałconymi przez ich partnerów? Do kogo one mają się zwrócić, kto im uwierzy i kto zrozumie?

Btw, treść artykułu o książce Keitha ma się nijak do okładki.

Na stronie Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny można przeczytać, że w 2010 roku w Polsce zgłoszono na policję 1759 przypadków gwałtów. Dane te jednak nie są miarodajne, ponieważ według organizacji pozarządowych ok. 80% przypadków przemocy seksualnej nie jest zgłaszanychorganom ścigania. Zgadnijcie dlaczego?

Dlatego niezmiernie cieszą mnie takie inicjatywy jak

SlutWalk - Marsz Dziwek/ Marsz Puszczalskich, o którym pisałam tutaj:
SlutWalk an empowering event

i SlutWalk a sprawa mężczyzn

a także najnowsza inicjatywa Feminoteki

Fundacja Feminoteka
zaprasza na konferencję prasową pt.

Dość milczenia. Problem gwałtu w Polsce.

Prezentacja raportu odbędzie się
29 listopada 2011 o godz. 12:00
w Cafe Kulturalna, PKiN Plac Defilad 1, Warszawa

Polecam jako lekturę świetny artykuł pani Agnieszki Kaim na portalu unigender.org:

Przemoc bagatelizowana. Mity na temat gwałtu.

ONG's - promyk słońca w zimowe wieczory

2011-11-18T01:10:00.001+01:00

Tak dla kobiet, zoomna ustawę o związkach partnerskich – odkąd Ruch Palikota pojawił się na sceniepolitycznej i lewica odzyskała trochę animuszu, wokół Sejmu zaczęło krążyć wieleciekawych inicjatyw. Nie lada optymizmem napawa ta coraz szersza świadomośćspołeczna w narodzie. Oczywiście to nie jest to wyłączna zasługa Palikota,tylko licznych ‘lewicujących’ organizacji o niebywałej determinacji. To one nieustają w walce o wolność i równość obywateli. Wolność w decydowaniu o sobie, wolnośćwyboru. Krótko mówiąc o otwartość umysłów i akceptację.

W ostatni weekendpaździernika 20-lecie świętowała Federacja na Rzecz Kobiet i PlanowaniaRodziny. Już od przeszło dwóch dekad ta organizacja z obecną wicemarszałeksejmu, Wandą Nowicką, na czele, stoi po stronie kobiet. http://www.federa.org.pl/ Jak nietrudnosię domyślić, trwanie takiej organizacji w polskiej rzeczywistości nie jestłatwe, dlatego pragnę przekazać wyrazy szacunku na ręce jej twórczyń.

Wspominając oFederze, nie mogę nie napisać o jej ‘dziecku’, czyli Pontonie.. Grupaedukatorów seksualnych, do której należę i ja, walczy o prawo do edukacjiseksualnej dla młodzieży i sama tej edukacji naucza w szkołach oraz udzielaporad na swojej właśnie odświeżonej stronie: http://ponton.org.pl/

Tak dla kobiet,to z kolei inicjatywa mówiąca TAK rzetelnej edukacji seksualnej w szkołach, łatwodostępnej i refundowanej antykoncepcji oraz oddaniu kobietom prawa dodecydowania o sobie, czyli TAK dla aborcji: http://takdlakobiet.pl/Do 5 grudnia można nadsyłać podpisane formularze dostępne na stronie, jako znakpoparcia dla ustawy – potrzeba 100 tys. podpisów, aby móc złożyć obywatelskiprojekt ustawy w Sejmie.

Ostatniąinicjatywą, na którą chciałabym zwrócić tutaj uwagę jest opisana wzeszłotygodniowym DFie inicjatywa http://www.jestwazne.pl/Reporterzy Gazety Wyborczej napisali bardzo ciekawy artykuł o parach, któreżyją w związkach partnerskich i chciałyby mieć możliwość ich rejestracji.Dzięki temu mogłyby na przykład decydować wzajemnie o swoim zdrowiu w razienagłego wypadku. I nie chodzi tutaj wyłącznie o pary homoseksualne. Jest bardzowiele par heteroseksualnych, które nie chcą zawierać związków małżeńskich.

Więcej też z legislacyjnego punktu widzenia na http://www.zwiazkipartnerskie.info/

W jesienno-zimowedługie wieczory polecam zaglądać na strony organizacji pozarządowych – działa jak powiew optymistycznego, wiosennego wiatru :-)

2011-11-09T15:23:00.002+01:00

Film z okazji 20-lecia Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny.

No i gratulacje dla Prezeski Federacji, Wandy Nowickiej - wicemarszałka sejmu! :-)

P.S. Postaram się zmobilizować i opisać obchody. Jak tylko uporam się z pracą, pracą, pracą...

Mądra mama

2011-09-27T21:52:00.002+02:00

"Zastanów się. Poproś o radę swoją mądrą mamę."

- te słowa usłyszałam wczoraj od koleżanki z pracy, odpowiedzialnej za HR.

Tak też zrobię.
Jak widać to nie tajemnica,
że mam szczęście posiadać mądrą mamę.

Dziękuję,
mamo!

Poróbmy NIC

2011-09-25T19:49:00.000+02:00

Od niedawna nie rozplątujękabli – chowam je pod łóżko. Jak trzeba to wysuwam spod niego listwę z czarną plątaniną - która trochęprzypomina zdjęcia znajomych z Bukaresztu, pokazujące przyuliczne słupy zkablami wyglądającymi jak bezładne ptasie gniazda - podłączam odpowiednią ładowarkęi potem odnajduję odpowiednie wejście do telefonu czy komputera. I się ładuje.Nie tracę czasu ani energii na rozplątywanie kablowego kołtuna - spod łóżka niewystaje, więc nie rzuca się w oczy a ja żyję w spokoju i harmonii.

Nie mamtelewizora więc nie oglądam telewizji. Dzięki temu nie jestem narażona na widokgęb polityków, nie słucham o kryzysach i nie widzę kolejnej rodziny, na którąspadło siedem nieszczęść. Wiadomości o wybranych przez media nieszczęściachświata czerpię z radia bądź Internetu. Okazuje się, że człowiek jest w posiadaniuwystarczającej ilości wyobraźni, żeby móc i współczuć, i zrozumieć bez obejrzenia serii drastycznych zdjęć.

Wartość dodana braku telewizora jest taka, żejestem spokojniejsza. Czasem w weekend, kiedy odwiedzę kogoś z telewizoremobejrzę sobie reklamy - w końcu pracuję w agencji reklamowej i dobrze wiedziećco w marketingowej trawie piszczy. Zauważam jednak, że po kilkudziesięciu minutachoglądania telewizyjnego contentu moja irytacja wzrasta wprost proporcjonalniedo ilości gęb i mądrości płynących ze świata polityki. Lekka ignorancja w tym wypadkuwydaje mi się jak najbardziej wskazana. I tak wiem na kogo zagłosuję wwyborach, więc photoshopowane buźki i chwytliwe hasła nic już tutaj nie zmienią.Jak czuję taką potrzebę to doczytuję o „swojej” partii w Internecie.

Brak telewizji ratujemnie również przed „przypadkowym” zerkaniem na naiwne, polskie seriale iprzaśne w swej formie i dekoracji super-szoły. Domyślam się, że i od tej „reguły”istnieją wyjątki, które dostarczają widzom uciechy i czystej rozrywki. Chwałaim za to! Ja w każdym razie nie tęsknię i nie odczuwam potrzeby bycia w tymobszarze na bieżąco. Jest mi dobrze.

A w weekendy tojuż zupełnie staram się nic nie robić. Oddaję się odprawianiu weekendowych rytuałów.Biorę książkę, idę do kawiarni i spędzam tam stress-free time. No i piszę tentekst, ale to z zamiłowania. Jak fajnieczasem pozwolić sobie na nic-nie-robienie! Serdecznie polecam, szczególnie żemamy jesień za oknem.

Napisano dla mnie wiersz...

2011-09-24T12:43:00.001+02:00

a María

La palabra mar

está en tu nombre,

María.

También la palabra mía.

Y yo

qué no haría

si tuviera

o consiguiera

esa h que falta,

h de héroe que lucha

por tu marea más alta,

de héroe que roe tus costas

cual mar que penetra,

cual ría que forja

tus formas abruptas,

María.

Es sólo una letra,

una letra muda,

un silencio,

una duda.

Si fuera una a,

te amaría.

Gerardo Beltrán

Zauroczyło mnie spostrzeżenie, że słowo 'morze' (mar) jest zawarte w moim imieniu. Odwołując się do determinizmu (i gdzie się podział mój przypadek obiektywny?), można by stwierdzić, że tęsknota do morza wpisana jest we mnie przez kulturę. I rzeczywiście odnajduję ją w sobie nieprzerwanie i wciąż na nowo, jakby próbując zrozumieć skąd ona się wzięła. Wystarczy, że obejrzę film jak The Garden of Eden i na nowo napatrzę się na rozbijające się o brzeg fale i rozbudza się ta moja tęsknota...

Paryżanie nie czerpią nigdy ze swego miasta tyle przyjemności, ile daje ono prowincjuszom
-stwierdził jeden z surrealistów, Louis Aragon, a ja jestem skłonna się z nim zgodzić. Dlatego też stwierdzenie z O północy w Paryżu, w którym bohater nie rozumie jak można przyjechać do Paryża i nie chcieć zamieszkać w nim na zawsze, jest dla mnie prawdziwe, ale w odniesieniu właśnie do morza. Jak mogłam tyle razy być nad morzem i nie zostać, zamieszkując nad jego brzegiem? Myślę, że morze, ocean, siłę natury potrafimy docenić nawet jeśli mamy je na co dzień.

Wracając do wiersza, to oprócz niego, od jego autora dostałam również wsparcie psychiczne i fizyczne. Moje samotne rytuały zostały przepysznie wzbogacone. Leżę sobie teraz rano, czy wieczorem, czytam książkę, słucham muzyki a obok mam kieliszek szampana i pyszną czekoladkę prosto z Luksemburga :-)

Dziękuję Gerardo.

Jaka ja feministka?

2011-09-21T23:29:00.008+02:00

Czy ja jestem feministką?

Sama czasami zadaję sobie to pytanie. Nie jestem fanką przylepiania metek i raczej unikam określania pewnych zjawisk zbyt dosłownie. Rozumiem jednak, że istnieją takie sytuacje, kiedy pewne dookreślenie jest nam najzwyczajniej potrzebne, aby uzyskać tożsamość lub poczuć się bezpiecznie.

Na początku mojej drogi jako 'aktywistki' i edukatorki seksualnej z Pontonu, określenie to wydawało mi się odległe. Jednak w miarę czytania, uczestnictwa w różnych akcjach, kongresach czy debatach, definicja feminizmu staje mi się coraz bliższa. Podoba mi się. Już na samym poziomie semantycznym, z racji znanych mi języków podoba mi się samo słowo femenine, femenina - są to w końcu określenia na kobiecość. Posługiwanie się językami, w których pochodne słowa feminizm używane są na co dzień sprawiło, że tak się z nim zżyłam i je polubiłam.

Zresztą feminizmów jest tak wiele, że naprawdę jest w czym wybierać :-)
No i można być przecież równie dobrze mężczyzną-feministą.

Dlaczego o tym piszę?
Dlatego, że ostatnich dniach byłam uczestniczką dwóch ważnych wydarzeń, które można by określić mianem feministycznych. Oba uważam, za inspirujące i bardzo udane.

Pierwsze to III Europejski Kongres Kobiet, który miał miejsce w zeszły weekend 17-18 września w Pałacu Kultury.

Lubię takie spotkania, podoba mi się aktywność kobiet i zwracanie uwagi na pewne palące problemy współczesnego świata: edukacja seksualna bądź jej brak; solidarność kobiet; na czym tak naprawdę polega problem z in vitro; przedsiębiorczość i trudna równość kobiet i mężczyzn.
Oraz wiele, wiele innych...

Drugim wydarzeniem, na świeżo, bo odbyło się ono dziś, była debata o poniższej książce i jakże trudnym temacie aborcji.

Debata wokół Dużej książki o aborcji- czy rozmowy na TEN temat są potrzebne?

Książka dostarcza informacji o prawnych uregulowaniach, wyjaśnia, czym jest aborcja i przybliża młodemu czytelnikowi sytuacje, w których kobiety decydują się podjąć tę trudną decyzję.

Prowadząca: Kinga Dunin
Goście
Autorki: Kazimiera Szczuka i Katarzyna Bratkowska
Tomasz Kwaśniewski (Gazeta Wyborcza)
Wanda Nowicka (Federa) i Ola Józefowska (Ponton)

Debata choć długa - równo 2h - była bardzo zajmująca i nastrajająca pozytywnie do świata, a raczej możliwości zmian w zachowaniach, przyzwyczajeniach i do tej pory niekwestionowanych tabu. Oby!

Miło znaleźć się w gronie ludzi myślących w podobny sposób. Bez fanatyzmu, bez powoływania się na najniższe emocje i instynkty.

Przyjaźnie, tolerancyjnie, solidarnie.

Polecam!

Mroczny film Almodóvara

2011-09-15T23:26:00.007+02:00

Tym, którzy wybierają się na Skórę, w której żyję zalecam uzbroić się w grubą skórę. Najnowszy film Almodóvara różni się bardzo formą i konwencją od tego, do czego zdążył nas przyzwyczaić ten hiszpański reżyser w swoich wcześniejszych 17 pełnometrażowych filmach.

Rozmawiając ze znajomymi odnoszę wrażenie, że tak Almodóvar jak Allen przyzwyczaili nas do swojej specyficznej wizji świata, którą odbieramy wieloma zmysłami siedząc w sali kinowej lub na kanapie. Znamy ich dziwactwa i natręctwa, lubimy je, śmieszą nas one albo po prostu je akceptujemy. Czasami zdarza się, że nie do końca rozróżniamy jeden film od drugiego - zlewają się w jeden wzór koncepcyjny, że tak się wyrażę. Mnie na przykład Manhattan zlewa się z Annie Hall choć oba szczerze uwielbiam i oglądam ze sporą częstotliwością, podobnie mam ze starszymi filmami Almodóvara.

W tym jednak wypadku, rzecz ma się zupełnie inaczej. Ten film eksploatuje naszą psychikę, angażuje ją, aby na koniec dać jej po twarzy. Ciekawe jest jednak, że trwający dwie godziny film nie nudzi nas ani przez chwilę. Reżyserowi udało się utrzymać wysoki poziom zainteresowania u widza rozwojem akcji. Ta z kolei podana jest w bardzo ciężkiej formie, miejscami drastycznej, ale ani na chwilę obraz na ekranie nie przestaje być estetyczny. Uważam to za mistrzowskie połączenie. Aktorzy są piękni, wręcz doskonali jak pisze Paweł Felis dla wyborczej:

Elena Anaya w roli Very magnetyzuje, ale jest głównie pięknie fotografowanym obiektem. Z kolei Banderas z klasą nosi garnitury (wszystkie kostiumy projektował Jean-Paul Gaultier), uwodzi mroczno-czułym spojrzeniem Więcej... http://wyborcza.pl/
I tak jest. Film jest wysoce estetyczny, aczkolwiek rodzaje się mieszają. Krytycy piszą o nim, że to thriller, proszę więc przygotować się na sporą dawkę dreszczy i gier psychicznych.

Nie chcę zdradzać fabuły, powiem tylko, że transseksualizm pokazany w tym obrazie nie ma nic wspólnego z zacieraniem się pojęcia płci w poprzednich obrazach autora "Kiki".
Tutaj mamy grę i modelowanie formy, płeć jako forma, jako fanaberia artysty, chirurga, demiurga, Pigmaliona - bardzo dobre porównanie, na które wpadł Felis - czyli doktora granego przez Banderasa.

Duże znaczenie mają również wszędzie zamieszczone ekrany telewizyjne. Czyżby Almodóvar chciał zwrócić uwagę widza na specyfikę naszych czasów. Vera, zamknięta na klucz w pokoju, jest śledzona przez ukryte kamery, a obraz z nich pokazany jest w kuchni oraz w pokoju samego doktora. "Jesteśmy otoczeni przez ekrany i ruchome obrazy tak na ulicy jak i w naszych domach", mówi reżyser w wywiadzie dla hiszpańskiego El Pais Semanal, "Komputer służy nam aby komunikować się z innymi, ale również oni zaczynają kontrolować naszą intymność, nawet bez pytania o zezwolenie".
I tak bohater grany przez Banderasa ma u siebie w sypialni ogromny ekran, na którym wyświetla sobie Verę. Wydaje się, że praktycznie mieszkają razem, jej ciało zajmuje całą ścianę i mimo, że to on jest w posiadaniu kluczy, ona wydaje się być w posiadaniu kontroli nad ich relacją...

Polecam gorąco, tylko pamiętajcie by odziać się w grubą skórę!

PMS

2011-09-10T12:07:00.005+02:00

A miało być tak pięknie!

Była książka, gazeta o poranku w łóżku, było słońce i lekki wietrzyk, potem kąpiel...
aż tu nagle na płacz mi się zebrało,
a wszystko się wzięło i obróciło przeciwko mnie. Woda w wannie stała się za gorąca, wszyscy przestali mnie lubić, poczułam się sama i niekochana, uświadomiłam sobie, że wyglądam grubo, a na koniec do kotki powiedziałam "osiema!". Nie jest dobrze... I tak co miesiąc.

Co miała na celu natura stwarzając nas z tymi dniami rozchwianej emocjonalności?
czy czuję przez to, że skoro bardziej odczuwam, to bardziej jestem? czy daje mi to okazje do refleksji nad życiem i byciem. Pewnie tak.
A czy odsuwa to kobiety od mężczyzn, którzy takich dni 'domyślnie' nie mają? pewnie też

yyy....

O niemożliwości SmallTalku

2011-09-05T20:05:00.004+02:00

Nie potrafię prowadzić konwersacji o niczym. No nie umiem. Wkurza mnie taka błaha gadka.
A kiedy dopada mnie jakaś "miła i sympatyczna osoba", która zaczyna prawić o pogodzie/fakcie nastania poniedziałku/zbliżającym się weekendzie, w głowie zaczynam wizualizować sobie siebie zwijającą się kłębek i ulegającą powolnej fizycznej sublimacji. Druga wizualizacja to rwanie sobie włosów z głowy. Wolę tę pierwszą.

Oczywiście istnieją momenty kiedy taka paplanina o niczym jest potrzebna. Wyobrażam sobie tutaj sytuacje typu przeprowadzanie starszego pana przez ulicę, czy wykazanie się taktem podczas wizyty u lekarza. Ale czy naprawdę nie mamy o czym rozmawiać, my ludzie, którzy na co dzień ze sobą współpracujemy? Przecież większość z nas ma jakieś zainteresowania, swoje osobliwości, codzienne spostrzeżenia, choćby to, że mleko jest dziś jakieś słodsze i kawa mocniejsza... Pogoda i czas po prostu są i raczej nigdzie sobie nie pójdą. Jeśli nie strzelił w ciebie piorun lub nie planujesz pikniku na trawie, wywody o pogodzie nic nie wnoszą w nasze życia.

Jeszcze gorzej jest z nami jak się dopiero poznajemy i próbujemy umówić. Może niektórzy potrzebują takiej typowej gadki "co tam? co tam?" "oj tam, oj tam!" aby przełamać pierwsze lody. Ja w podobnych sytuacjach dostaję tzw. małego wqurwa i zaczynam ignorować takie smsy oraz zastanawiać się czy istnieje możliwość zdalnego skasowania komuś mojego numeru telefonu. A kiedy subtelna insynuacja nie skutkuje, walę prosto z mostu "Niewiele jest rzeczy na świecie, które mniej mnie obchodzą, niż prowadzenie SmallTalku". I w tym momencie od razu wiadomo czy mamy do czynienia z desperatem. Czasem dobrze jest sprawdzić to już od samego początku ;)

Naprawdę, od zarania dziejów ludzie tworzą relacje, można wypracować nieco bardziej oryginalny scenariusz niż "Często tu przychodzisz?". Spróbujmy wziąć kogoś z zaskoczenia, albo zaintrygować. Co ma na celu pisanie "Co nowego?" skoro jeśli się nie znamy i wszystko co się mnie tyczy jest dla ciebie nowe? Gdzie się podziała staromodna sztuka flirtu: przyciąganie - odpychanie - przyciąganie, na zasadzie działania magnesu? Przez całe stulecia ludzie dopracowywali tę metodę, więc trzeba tylko chcieć i wykazać się odrobiną wyobraźni. A jeśli to nie skutkuje, to przeczytać kilka książek takich jak Niebezpieczne związki, Choderlosa de Laclosa.

Tak więc, aby nie zanudzić kogoś na śmierć albo nie usłyszeć tekstu w stylu "Przepraszam, ale nie usłyszałam, bo mnie to nie obchodziło" wykażmy się oryginalnością w relacjach z innymi albo po prostu zamknijmy się i posiedźmy w ciszy.